Οι 30 πιο αγαπημένες μου σειρές όλων των εποχών

 

Στην δύσκολη ερώτηση ποιες είναι οι αγαπημένες μου σειρές που συνήθως ακολουθεί την πολύ πιο δύσκολη ερώτηση ποιες είναι οι αγαπημένες μου ταινίες, από δω και τώρα θα απαντώ προτείνοντας την ακόλουθη λίστα.

Αφορά τις αγαπημένες μου και όχι τις καλύτερες σειρές αν και τελικά, κατέληξε να συγκλίνει αρκετά με τις καθολικά αποδεκτές.

Σκοπός μου είναι κάθε τόσο να την εμπλουτίζω ή και να τη διαφοροποιώ. 

Για κάποιες από τις σειρές έχω γράψει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου σε αυτό εδώ το blog, για τις υπόλοιπες της λίστας θα γράψω εδώ ή σε χωριστά άρθρα μου στο μέλλον. 

Οι 5 πρώτες θα μπορούσαν όλες να κατέχουν την πρώτη θέση οπότε please don't judge.

Η λίστα αντίστροφα -για το σασπένς:  

                 30. The Crown (2016-2023)

                 29. Normal People (2020)

                 28. Fargo (2014-2024)

      

                 27. Peaky Blinders (2013-2022)  

               

                 26. Black Mirror (2011-    )

                 25. Twin Peaks (1990-1991)

                 24. The Americans (2013-2018)

                  23. Seinfeld (1989-1998)

                22. The IT Crowd (2006-2013)

              21. The X-Files (1993-2018)

                 20. Death Note: Desu nôto (2006-2007)

 

                 

                19. Boardwalk Empire (2010-2014)

               18. The Last of Us (2023-    )

Διαβάστε για το video game στο οποίο 

βασίστηκε η σειρά ΕΔΩ

                 17. Homeland (2011-2020)

Βασισμένο στην ισραηλινή δραματική σειρά Hatufim (Prisoners of War) του παραγωγού, σκηνοθέτη και σεναριογράφου Gideon Raff, η οποία έκανε πρεμιέρα στην ισραηλινή τηλεόραση το Μάιο του 2010 και γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία. 

Η σειρά εξιστορούσε την επιστροφή, μετά από τη συνήθη για τους ισραηλινούς διαδικασία ανταλλαγής αιχμαλώτων, εδώ 2 ισραηλινών στρατιωτών, που κρατούνταν για 17 χρόνια σε στρατόπεδο στο Λίβανο και τη δύσκολη προσπάθειά τους να ενσωματωθούν από την αρχή, σε μια κοινωνία που τους θεωρεί ήρωες και στις οικογένειές τους, που τους θεωρούσαν νεκρούς. 

Πολύ γρήγορα η Fox21, αγόρασε τα δικαιώματα για το τηλεοπτικό δίκτυο Showtime και με τους δημιουργούς του 24 στο τιμόνι, οι οποίοι πήραν μια καλή ιστορία και την έκαναν καλύτερη, δημιούργησαν μια σειρά που πέτυχε να συνεπάρει το κοινό να κερδίσει και τους κριτικούς και μαζί αναρίθμητους επαίνους και βραβεία. 

Η ιστορία (της πρώτης σεζόν) με 2 λόγια: Σε μια μυστική αποστολή της στο Ιράκ, η αφοσιωμένη και χαρισματική πράκτορας της CIA, Carrie Mathison, στην προσπάθειά της να βρει τον Abu Nazir, έναν από τους πιο επικινδύνους αρχηγούς της Αλ Κάιντα, πληροφορείται ότι ένας αιχμάλωτος Αμερικανός στρατιώτης, έχει αλλάξει στρατόπεδο και θα χρησιμοποιηθεί σε μια μεγάλη επίθεση εναντίον της Αμερικής. 

Η αποστολή καταλήγει σε φιάσκο, η Carrie τιμωρείται για τη μη εξουσιοδοτημένη δράση της και μετατίθεται στα κεντρικά γραφεία της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στο Langley. 

Μερικούς μήνες μετά, οι ειδικές δυνάμεις της ομάδας Δέλτα -του Chuck Norris απόντος, εισβάλλουν σ’ ένα από τα καταφύγια του Abu Nazir στο Αφγανιστάν, όπου ανακαλύπτουν και διασώζουν τον εδώ και 8 χρόνια αγνοούμενο και θεωρούμενο νεκρό, λοχία των πεζοναυτών Nicholas Brody. 

Η Carrie είναι σίγουρη ότι ο λοχίας Brody, δουλεύει για τον Abu Nazir όμως οι προσπάθειές της να πείσει τους ανωτέρους της, που αντιμετωπίζουν τον Brody ως ήρωα πολέμου, πέφτουν στο κενό. 

Με τη βοήθεια του μέντορά της και βετεράνου πράκτορα Saul Berenson, θα χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο αλλά και παράνομο μέσο για να αποδείξει την ενοχή του Brody και να αποτρέψει μια μεγάλη τρομοκρατική επίθεση. 

Πριν δεις το Homeland, περιμένεις μια δραματική περιπέτεια με κατασκόπους, κυνηγητά, ανατροπές, δράση που κλιμακώνεται στο τέλος κάθε επεισοδίου και θεωρίες συνομωσίας στα πρότυπα του 24 ή και ταινιών όπως ο "Άνθρωπος από τη Μαντζουρία”. 

Αυτό που τελικά θα δεις, όλων των παραπάνω συμπεριλαμβανομένων, είναι ένα δράμα χαρακτήρων με μοναδικές ερμηνείες. 

Οπότε την παράσταση εδώ δεν κλέβει η στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία ή οι σκηνές δράσεις. Την παράσταση πάνω απ’ όλα κλέβουν οι 2 κύριοι πρωταγωνιστές: η Claire Danes στο ρόλο της Carrie και ο βρετανός Damian Lewis στο ρόλο του Brody, μην ξεχνώντας και τον βετεράνο Mandy Patinkin στο ρόλο του μοναδικού συμμάχου της Carrie, Saul Berenson.

Τη Danes, που είναι επαγγελματίας ηθοποιός από την ηλικία των 10 χρόνων, μπορεί να τη θυμάστε το 1996, σε ηλικία 16 χρόνων, στο ρόλο της Ιουλιέτας στο πλευρό του Ρωμαίου -Leonardo DiCaprio , στην κατά Buz Luhrmann ροκ έκδοση του θεατρικού έργου του Σαίξπηρ.

O ρόλος της πράκτορα της CIA Carrie Mathison, θα ήταν σίγουρα η υπέρτατη πρόκληση για οποιαδήποτε γυναίκα ηθοποιό. Βλέπετε η Carrie, εκτός από τους εξωτερικούς εχθρούς της εκτός και εντός υπηρεσίας, έχει να αντιμετωπίσει και τους εσωτερικούς της δαίμονες, αφού πάσχει από διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη), η οποία ευτυχώς αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση φαρμάκων.

Αν τώρα σε αυτά προσθέσετε την σχεδόν παράλογη εμμονή της για τη σύλληψη του Abu Nazir, τη βάσιμη διαίσθησή της για τον πραγματικό χαρακτήρα του Brody και την αμφισβήτηση που θα αντιμετωπίσει εξαιτίας του, το μετά-τραυματικό στρες που βιώνει μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, μαζί με μπόλικα παιδικά τραύματα και το γεγονός ότι μέσα σε όλα αυτά θα … ερωτευθεί, καταλαβαίνετε ότι για αυτό το ρόλο θα έπρεπε να παίρνει επίδομα για βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. 

Από την άλλη πλευρά ο σακατεμένος και πολύ μπερδεμένος ήρωας πολέμου Nicholas Brody, επιστρέφει σε μια πατρίδα που άφησε 8 χρόνια νωρίτερα και σε μια οικογένεια που έχει συνηθίσει να ζει με την απουσία του, με σκοπό να εκδικηθεί για λογαριασμό του Νο 1 κινδύνου κατά της Αμερικής. 

Όλη η ουσία της σειράς είναι στην αλληλεπίδραση των δύο αυτών χαρακτήρων: η αντιπαλότητά τους, το παιχνίδι γάτας και ποντικού, η εκμετάλλευση του ενός από τον άλλο, η κατανόηση του ενός από τον άλλο, η έλξη, η εκδίκηση και η τελική αποδοχή. 

Οι καλύτερες σκηνές της σειράς είναι οι δικές τους. 

Υποκριτική για σεμινάριο, ξεχείλισμα συναισθημάτων, επικά πράγματα.

Σε μια Αμερική που μετά της 11η Σεπτεμβρίου έχασε για πάντα την αθωότητά της, μια χώρα σε πόλεμο με έναν εχθρό που δεν μπορεί καλά-καλά να δει, πόσο δε να καταλάβει και -την εποχή εκείνη- με έναν έγχρωμο Πρόεδρο με μουσουλμανικό όνομα, το Homeland δίνει περισσότερο από κάθε άλλη σειρά ή ταινία την εικόνα μιας πραγματικότητας σουρεαλιστικής και εφιαλτικής και ενός συλλογικού φόβου που τελικά έχει ριζωθεί στο υποσυνείδητο του μέσου Αμερικανού.

Ο εχθρός βρίσκεται ανάμεσά μας, και μπορεί να μην είναι ο προφανής σκουρόχρωμος Άραβας μετανάστης αλλά μπορεί να έρθει με τη μορφή ενός σαλεμένου εθνικού ήρωα, είτε με τις εγκληματικές αποφάσεις ενός πολεμοχαρή αντιπροέδρου.

                16. The Marvelous Mrs Maisel (2017-2023)       

                 15. Fleabag (2016-2019)       

                 14. Blue Eye Samurai (2023-    )       

                13. Lost (2004-2010)

             12. Battlestar Galactica (2003-2009)

               11. Andor (2022-2025)

                10. True Detective Season 1 (2014)

                  9. The Leftovers (2014-2017)

                 8. Mindhunter (2017-2019)

                  7. Chernobyl (2019)

                  6. Game of Thrones (2011-2019)

Διαβάστε περισσότερα  ΕΔΩ

                  5. Mad Men (2007-2015)

COMING SOON

                  4. Better Call Saul (2015-2022)

COMING SOON

                  3. Breaking Bad (2008-2013)

       

COMING SOON

                   2. The Sopranos (1999-2007)

Δεύτερη πιο αγαπημένη μου σειρά, την οποία εκτίμησα και αγάπησα, βλέποντάς την ολοκληρωμένη, από την εποχή της ένδοξης πανδημίας και μετά -κάτι που απ' ο τι φάνηκε τελικά έγινε σε όλον τον κόσμο και κατά κόρον, το THE SOPRANOS  έφερε στο προσκήνιο τον απόλυτα αρχετυπικό αντιήρωα Tony Soprano, τον αρχηγό μιας οικογένειας μαφιόζων από το New Jersey, έναν μαφιόζο σε θεραπεία που έχει θέματα με τη μητέρα του "a mobster in therapy having problems with his mother", ερμηνευμένο αριστοτεχνικά από τον James Gandolfini.  

Ο δημιουργός της σειράς David Chase, έχοντας μια μέτρια καριέρα ως σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης, αρχικά σκόπευε να φτιάξει μια μεγάλου μήκους ταινία. Τελικά μετέτρεψε το αρχικό του σενάριο στο πρώτο πιλοτικό επεισόδιο των SOPRANOS. Αντλώντας υλικό από την προσωπική του ζωή, μεγαλώνοντας και αυτός στο New Jersey σε μια παραδοσιακή ιταλοαμερικάνικη οικογένεια και έχοντας μια τραυματική σχέση με τη μητέρα του, υπέφερε από κρίσεις πανικού και κατάθλιψη ενώ την εποχή εκείνη έκανε επίσης ψυχοθεραπεία και εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα της Dr. Jennifer Melfi από την δική του ψυχίατρο. 

O Chase εκτός από το μεγαλύτερο κομμάτι συγγραφής και επιμέλειας των σεναρίων στο σύνολο της σειράς, έγραψε και σκηνοθέτησε το πρώτο αλλά και το θρυλικό τελευταίο επεισόδιο της σειράς -κάτι εξαιρετικά σημαντικό για όσους γνωρίζουν και τεράστιο spoiler alert για του υπόλοιπους.

Η ιστορία με δυο λόγια: Ο Tony Soprano προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική του ζωή ως αρχηγός της μαφίας του New Jersey και την οικογενειακή του, ως σύζυγος και πατέρας δύο εφήβων, γιος μιας χειριστικής και εγωκεντρικής γυναίκας, αδελφός μιας πρώην εξαρτημένης από ουσίες και πολύ ανώριμης αδελφής και ανιψιός ενός πικρόχολου εκδικητικού θείου που δεν μπορεί να δεχθεί την ανάληψη της αρχηγίας από τον "κατώτερο" ανιψιό του. 

Μέσα σε όλα αυτά ο Tony αρχίζει να υποφέρει από κρίσεις πανικού με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο γραφείο της ψυχιάτρου Dr. Melfi. Κάτι που κάνει μυστικά απ' όλους, αφού η παραμικρή υπόνοια αυτής της "αδυναμίας" του, θα τον έφερνε αντιμέτωπο με την αμφισβήτηση τόσο από τους συνεργάτες όσο και κυρίως από τους ανταγωνιστές του.

Η ιδέα ενός φαινομενικά αδίστακτου αρχηγού της μαφίας που κάνει ψυχοθεραπεία, ήταν εντελώς πρωτότυπη και επέτρεψε στη σειρά να εξερευνήσει βαθιά θέματα για την ηθική, την λειτουργία της οικογένειας, τα τραύματα της παιδικής ηλικίας, την ψυχική υγεία, την εγκληματικότητα, την φιλία και την συντροφικότητα, τη θνητότητα, το κυνήγι της εξουσίας και του αμερικανικού ονείρου και να το κάνει με εξαιρετική αφήγηση, συναρπαστικές ανατροπές όπου η ρεαλιστικά δοσμένη ωμή βία εναλλάσσεται με στιγμές ευθραυστότητας, και μια συγκινητική στιγμή δίνει χώρο στο μαύρο χιούμορ και την παρωδία.

Ο Tony Soprano του James Gandolfini είναι ικανός για ακραία βία αλλά και για μεγάλη συμπόνια. Ψηλός και υπέρβαρος μοιάζει με καλοκάγαθο γίγαντα που όμως μπορεί -οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει- να σε συντρίψει, είναι δεσποτικός αλλά και τρωτός και γι' αυτό είναι εύκολο να ταυτιστεί κανείς μαζί του.

"Αν δεν είχε προηγηθεί ο Tony Soprano δύσκολα θα υπήρχαν ο Don Draper (Mad Men) και ο Walter White (Breaking Bad)" 

Περισσότερα για το Τhe Sopranos στο άρθρο που θα ακολουθήσει

                  1. The Wire (2002-2008)

Πρώτη στη λίστα μου και λόγω της πανδημίας, αφού τότε κατάφερα να την δω ολοκληρωμένη για πρώτη φορά -συνεχίζοντας μετά με τους Sopranos, και παρά τα σχεδόν 25 χρόνια από την πρεμιέρα της, μου έγινε απόλυτα κατανοητό γιατί αυτή η σειρά βρίσκεται σχεδόν πάντα στην πρώτη ή δεύτερη θέση σε όλες τις ανάλογες λίστες. Το THE WIRE μού αφαίρεσε τη δυνατότητα να πρωτοτυπήσω και επομένως παίρνει την πρώτη θέση και εδώ.  

Η σειρά εξακολουθεί να μας αφορά σήμερα παρά την πρεμιέρα της το 2002 και να αντέχει στο χρόνο επειδή τα θέματα που απεικονίζει εξακολουθούν να υπάρχουν: διαφθορά σε όλα τα επίπεδα της δημοτικής αυτοδιοίκησης και διακυβέρνησης, θεσμοθετημένος ρατσισμός, αποτυχημένα σχολεία,  κατάρρευση της τέταρτης εξουσίας, κατεστραμμένη οικονομία, αποδυναμωμένη εργατική τάξη και συνδικάτα σε ένα γενικό μηδενισμό και απελπισία.

Με εμπειρία 12 χρόνων στο αστυνομικό ρεπορτάζ για την  εφημερίδα BALTIMORE SUN, ο δημιουργός του The Wire, David Simon, άφησε τη δημοσιογραφία για να γράψει βιβλία και να αφηγηθεί ιστορίες για το NBC και το HBO, συμπεριλαμβανομένου του TΗΕ WIRE. 

 

Με τη συμμετοχή σημαντικών λογοτεχνών και έμπειρων μάχιμων δημοσιογράφων στη συγγραφική ομάδα που συμμετείχαν και ως showrunners, προεξέχοντος του δικού μας George Pelecanos, πολλές φορές ξεχνάμε ότι η σειρά είναι προϊόν μυθοπλασίας, μοιάζει με ντοκιμαντέρ γυρισμένο σε πραγματικό χρόνο με ήρωες αληθινούς ανθρώπους που σπανίως κερδίζουν ή ακόμη κι αν κερδίσουν, το κόστος είναι δυσανάλογα μεγάλο για μια νίκη που κρατάει λίγο ή αποδεικνύεται μάταιη. Κανείς δεν παίρνει πραγματικά αυτό που θέλει ή αξίζει.

Στη σειρά πρωταγωνιστεί η πόλη της Βαλτιμόρης, μια πραγματική Gotham, όπου σε κάθε γωνιά της κυριαρχεί το εμπόριο ναρκωτικών και οι μάχες αντίπαλων συμμοριών (1η σεζόν). Στη συνέχεια γινόμαστε μάρτυρες της  παρακμής της εργατικής τάξης, με επίκεντρο το λιμάνι της πόλης και τις επιχειρήσεις λαθρεμπορίου που διακινούνται στις αποβάθρες (σεζόν 2). Βλέπουμε τις πολιτικές δομές, τη διαφθορά και τις γραφειοκρατικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τοπική αυτοδιοίκηση (σεζόν 3) και την αποτυχία του  δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος και πώς οι ευάλωτοι νέοι διοχετεύονται στους δρόμους (σεζόν 4) και τέλος εστιάζουμε στα τοπικά έντυπα μέσα ενημέρωσης και πώς αποτυγχάνει η ειδησεογραφική βιομηχανία σε ένα ήδη βεβαρημένο αστικό περιβάλλον(σεζόν 5).

Στο The Wire όπως και στην πραγματική ζωή, δεν υπάρχει καλό ή κακό, μόνο γκρίζες ζώνες και οι ήρωες παλεύουν επίπονα μάταια και εξαντλητικά σε ένα σισύφειο αγώνα καταδικασμένο να αποτύχει.

Σύμφωνα με τον David Simon: "Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε ήταν να πάρουμε την έννοια της ελληνικής τραγωδίας, των μοιραίων και καταδικασμένων ανθρώπων, και στη θέση των αδιάφορων, δωροδοκημένων, εγωιστών Ολύμπιων θεών που εκτοξεύουν κεραυνούς και χτυπούν ανθρώπους χωρίς λόγο - αντί για αυτούς τους τύπους που  μαστίγωναν τον Οιδίποδα ή τον Αχιλλέα, είναι οι μεταμοντέρνοι θεσμοί... αυτοί είναι οι αδιάφοροι θεοί"

"Το Wire δεν προσπαθεί να τραβήξει και να κρατήσει την προσοχή σας. Το απαιτεί. Αλλά αν του δώσετε την προσοχή σας, θα σας ανταμείψει"

Περισσότερα για το The Wire στο άρθρο που θα ακολουθήσει

Why The Wire is One of the Most Brilliant TV Shows Ever

1. The Wire (2002-2008)

2. The Sopranos (1999-2007)

3. Breaking Bad (2008-2013)

4. Better Call Saul (2015-2022)

5. Mad Men (2007-2015)

6. Game of Thrones (2011-2019)

7. Chernobyl (2019)

8. Mindhunter (2017-2019)

9. The Leftovers (2014-2017)

10. True Detective season 1 (2014)

11. Andor (2022-2025)

12. Battlestar Galactica (2003-2009)

13. Lost (2004-2010)

14. Blue Eye Samurai (2023)

15. Fleabag (2016-2019)          

      16. The Marvelous Mrs Maisel (2017-2023)

17. Homeland (2011-2020)

18. The Last of Us (2023-      )

19. Boardwalk Empire (2010-2014)

20. Death Note: Desu nôto (2006-2007)

21. The X Files (1993-2018)

22. The IT Crowd (2006-2013)

23. Seinfeld (1989-1998)

24. The Americans (2013-2018)

25. Twin Peaks (1990-1991)

26. Black Mirror (2011-       )

27. Peaky Blinders (2013-2022)

28. Fargo (2014-2024)

29. Normal People (2020)

30. The Crown (2016-2023)

 

Τα Καλοκαιρινά μου Σινεμά 

     

Τα καλοκαιρινά μου σινεμά

Το κοκτέιλ ευτυχισμένων στιγμών της ζωής μου περιέχει τα εξής: εμένα ως παιδί, καλοκαίρι στο Λουτράκι, παιχνίδι χωρίς όρια, ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα.

Όμως το τελευταίο συστατικό -το κερασάκι- ήταν ταινία, το βράδυ σε ένα από

ΤΑ 4 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΜΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

1) ΓΑΛΑΞΙΑΣ

Μέσα σε αυτόν μεγάλωσα. Κυριολεκτικά. 

Βρισκόταν Βενιζέλου και Δαμασκηνού, ακριβώς δίπλα από το σπίτι και το ξενοδοχείο, αρκετά κοντά ώστε να φαίνεται η άκρη της οθόνης και στο βάθος τα Γεράνεια. 

Έπιανε σχεδόν μισό οικοδομικό τετράγωνο και ήταν κυκλωμένος από ψηλή λευκή μάντρα, τυλιγμένη γιασεμί. 

Πάνω από την κεντρική είσοδο στεκόταν απειλητικό, ένα από τα ορόσημα της παιδικότητάς μου: Το τεράστιο τριχωτό χέρι του King Kong με την τρομοκρατημένη Τζέσικα Λανγκ στην παλάμη του.

Πριν κλείσω τα 5, με τους γονείς μου να είναι όλη μέρα στο ξενοδοχείο και να πρέπει να μας αφήσουν κάπου, ο Γαλαξίας ήταν η προφανής λύση. 

Με το που άνοιγε τις πόρτες του, ο αδερφός μου, εγώ και η υπόλοιπη γειτονιά, ντόπιοι και Αθηναίοι, καταλήγαμε να πιάνουμε τις 2 μπροστινές σειρές για 2 συνεχόμενες προβολές. 

Βλέπαμε τα πάντα: Από το Ο Λαμπρούκος Μπαλαντέρ, όλες τις κωμωδίες του Λουί Ντε Φινές και του Τέρενς Χιλ με τον Μπαντ Σπένσερ και τις ταινίες του Bruce Lee, μέχρι τα πρώτα Star Wars (ήμασταν ήδη στο Γαλαξία),  με παγωτό χωνάκι, πατατάκια και πορτοκαλάδα Λουτρακίου Ήβη μπλε. 

Στα διαλείμματα αναπαριστούσαμε τη δράση και σκίζαμε τα γόνατά μας στο σκληρό χαλίκι. 

Στη βραδινή παράσταση ερχόταν και  μητέρα μου ξεθεωμένη. Χωνόμουν στην αγκαλιά της.

Οι ευτυχισμένες στιγμές αμέτρητες αλλά και δύο μεγάλα τραύματα: 1) Όταν μου ζήτησαν –πώς τόλμησαν και τι προδοσία (;) -ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω- πρώτη φορά να πληρώσω το αντίτιμο του εισιτηρίου –πρέπει να ήμουν 6 ή 7- και 2) όταν ο Γαλαξίας έκλεισε και χτίστηκε. 

Πάλι καλά που σ' ένα μικρό ακάλυπτο, περιτριγυρισμένο από πολυκατοικίες -στην Εθνικής Αντιστάσεως- ξεφύτρωσε ένας δεύτερος -λιλιπούτειος- Γαλαξίας. 

Αυτό το δράμα του παιδικού μου ξεριζωμού θα επαναλαμβανόταν ακόμη 2 φορές. 

2) ΑΛΣΟΣ

Άλλο θρυλικό σινεμά. Κι αυτό εντυπωσιακό σε διαστάσεις, βρισκόταν ψηλά, στη Χατζοπούλου λίγο πριν την Καραϊσκάκη στο ύψος της Παναγίας της Γιάτρισσας. Το σινεμά της εφηβείας μας. 

Πιο λαϊκό στις επιλογές του, έφερνε όλα τα μπλοκμπάστερ της εποχής, Ρόκυ και Καράτε Κιντ, Dirty Dancing και το Μπαράκι του Σεντ Έλμο, όλους τους Δράκουλες με τον Πίτερ Κούσινγκ και τον Κρίστοφερ Λι, αλλά και ελληνικά, τα Τσακάλια του Δαλιανίδη και το γυρισμένο κάτω από τον κορινθιακό ήλιο Εκείνο το Καλοκαίρι του Γεωργιάδη. 

Μαζί με τον Γαλαξία συχνά φιλοξενούσε και παραστάσεις θεάτρου.

Το τελευταίο σινεμά που ακολούθησε τη μοίρα των άλλων δύο. Έκλεισε και χτίστηκε.

3) ΗΛΕΚΤΡΑ

Υπάρχει από τη δεκαετία του 1930. 

Το μόνο –ευτυχώς- άθικτο, στέκεται ακόμη στην προνομιακή του θέση, στην άκρη του παραλιακού πάρκου, κάτω από τους επιβλητικούς ευκάλυπτους και ανάμεσα στη θάλασσα και τους πρόποδες των Γερανείων. 

Λόγω της εγγύτητάς του με τα ιαματικά λουτρά και τα παλιά αρχοντικά ξενοδοχεία του Λουτρακίου, που παραδοσιακά φιλοξενούσαν ηλικιωμένους -κομψευόμενους ηλιοκαμένους παππούδες και εντυπωσιακές γιαγιάδες με μοβ μαλλιά- η επιλογή των ταινιών γινόταν για αυτούς.

Ευτυχώς για μένα που ήθελα να δω τα πάντα: Από τη Gilda, το Casablanca, το Νοτόριους, τη Ρεβέκκα και το Γεράκι της Μάλτας, μέχρι το Ωραία μου Κυρία και τη Γέφυρα του Ποταμού Κβάι αλλά και το Σινεμά ο Παράδεισος και όλα τα βαρύγδουπα οσκαρικά (βλ. Άγγλος Ασθενής). 

Εδώ παίζαμε στις παραστάσεις του σχολείου, Ιφιγένεια εν Ταύροις και Ηλέκτρα (στο Ηλέκτρα), εδώ οι πρώτες συναυλίες. Εδώ και τα πρώτα ραντεβού.

Λόγω οικογενειακής φιλίας με τους ιδιοκτήτες, έμπαινα δωρεάν φλασάροντας μια κάρτα (V.I.P.)!

Το επισκέπτομαι ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι. Τώρα με τα παιδιά μου.

Το επισκέπτομαι με συγκίνηση γιατί ήταν το σινεμά του φίλου μου του Μιχάλη. Τώρα το έχουν τα δικά του παιδιά.

4) ΟΡΦΕΑΣ

Προς το κέντρο της πόλης και ψηλά, Περιάνδρου και Κολοκοτρώνη -στη γειτονιά του Άι Γιάννη, βρισκόταν ο Ορφέας. Μια καταπράσινη όαση, πολύ προσεγμένος και με μεράκι φτιαγμένος. 

Είχε τη σωστή -σχεδόν αμφιθεατρική κλίση, ώστε να μη σου  μπλοκάρει τη θέα ο μπροστινός, καλό σύστημα ήχου, σφικτά πλεγμένα λαστιχένια καθίσματα, μικρό εξώστη και ήταν κυκλωμένος από πυκνή βλάστηση. 

Πρώτος και στην επιλογή των ταινιών. Όλα τα φεστιβαλικά και πιο ψαγμένα της εποχής, νέα και παλιότερα –από Χίτσκοκ μέχρι Βέντερς, Σκορτσέζε, Βούλγαρη, Αγγελόπουλο, Φασμπίντερ και Μπεσόν. 

Σήμα κατατεθέν, το πρωτοποριακό κυλικείο με τις φρέσκες τηγανητές πατάτες συνοδευόμενες από μαγιονέζα, μουστάρδα  ή κέτσαπ αλλά και σουβλάκι, χοτ-ντογκ και ποικιλία παγωτών. 

Άρτος και θεάματα, κατακλυσμός εικόνων, ήχων, γεύσεων και μυρωδιών.

Εδώ είδαμε τα πρώτα θρίλερ, όλους τους Εφιάλτες στο δρόμο με τις Λεύκες και όλους τους Δολοφόνους με το Πριόνι.

Εδώ είδαμε το Grease μια Παρασκευή, μάθαμε όλα τα τραγούδια, ξανά το Σάββατο –μάθαμε τα χορευτικά και ξανά την Κυριακή για την ζωντανή παράσταση.

Εδώ βρισκόμασταν κάθε χρονιά για μια δεκαετία η ίδια παρέα για τους Ατσίδες με τα Μπλε, το Απέραντο Γαλάζιο και το Άκρως Τρελό κι Απόρρητο.

Εδώ τόλμησα να πάω πρώτη φορά μόνη μου-στα 13 ή 14- να δω -μια ταινία που δεν ήθελε να δει κανείς- την Εκλογή της Σοφί,  με τη Meryl Streep να δίνει ρεσιτάλ και τα δάκρυά μου να τρέχουν μέσα στο σακουλάκι με τις πατάτες, στην αγαπημένη μου θέση, ακριβώς κάτω από τη μηχανή προβολής με το καθησυχαστικό γρου-γρου.

Εδώ, ένα βροχερό βράδυ προς το τέλος του καλοκαιριού:

Η βροχή –σπάνιο λουτρακιώτικο φαινόμενο, 9 φορές στις 10 συνοδευόταν από 'black out by ΔΕΗ' –σύνηθες λουτρακιώτικο φαινόμενο. 

Όλη η πόλη βυθιζόταν στο μαύρο σκοτάδι. 

Αν εκείνο το βράδυ ήταν σαν όλα τα άλλα, αυτό δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία. Το συγκεκριμένο βράδυ, η απουσία ρεύματος ήταν για μένα καταστροφική.

Χτίζω σασπένς τώρα (σαν το μάστερ του σασπένς -τον άλλον).

Στις 9 και για μία μόνο προβολή ο Ορφέας θα έπαιζε μια ταινία θρύλο. Που δεν την είχα δει ποτέ. Που είχα διαβάσει ο, τι μπορούσα να διαβάσω γι’ αυτήν –στην προ ίντερνετ εποχή- και που είχα δει μόνο μέρη της από ντοκιμαντέρ, φωτογραφίες και περιγραφές. 

Εκείνο το βράδυ θα έβλεπα για πρώτη φορά το Ψυχώ του Χίτσκοκ -ο μάστερ που λέγαμε.

Η ώρα είχε πάει 9 παρά δέκα, η δυστυχία μου χτυπούσε κόκκινο και στεκόμουν έξω από το ξενοδοχείο, βασανιζόμενη από ερωτήματα του τύπου ‘γιατί τώρα και γιατί σε μένα΄ όταν βλέπω να έρχεται φορτσάτη πάνω στο παπί της, η κολλητή μου η Ήρα (το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε, είναι ότι έμενε πάνω από τον Ορφέα), φωνάζοντας ότι το ρεύμα –στη γειτονιά της-  είχε έρθει!     

Πριν καν φρενάρει, είχα πετάξει πάνω στο παπί. 

Λίγες στιγμές μετά,  βρισκόμασταν μέσα στο βρεγμένο σινεμά με αχνιστές πατάτες και αντιανεμικά, στην αγαπημένη μου θέση, ακριβώς κάτω από τη μηχανή προβολής με το καθησυχαστικό γρου-γρου, παρακολουθώντας με ευλάβεια τις ακατονόμαστες πράξεις του Νόρμαν Μπέιτς και μετρώντας ένα-ένα τα 78 πλάνα και 52 κατ της επικής σκηνής στο ντουζ.                                  

                           FIN

                                               

Αδάμ

Ο George Sefer και η ομάδα της Belladonna Pictures, μετά την βραβευμένη ταινία τους Wreathless, κυκλοφορούν την δεύτερη, πιο φιλόδοξη, μικρού μήκους ταινία τους με τίτλο ΑΔΑΜ και με πρωταγωνιστές τους Πέτρο Μαλιάρα και Πάνο Λεκό